Αναδιατυπώνω παλαιότερη μου ανάρτηση, περισσότερο απεξεργασμένη.Υπάρχει ένα ζήτημα απο πολύ παλιά στο οποίο εχω διατυπώσει αρκετές φορές απόψεις γι' αυτό, Είναι το ζήτημα της οργάνωσης των εργαζομένων και η τύχη των συνδικάτων...
Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΩΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΜΕΣΟ στην οροθέτηση των κοινωνικό-οικονομικών σχέσεων.
Μια συμφωνία με το μέλλον είναι η αποδοχή του παρόντος.
Ο Ανθρώπινος νους έχει το προτέρημα ή το μειονέκτημα, να αναπτύσσει μεγαλύτερες ταχύτητες από την δύναμη της πράξης και του «μπορώ». Για το λόγο αυτό παρατηρούμε στο επίπεδο της θεωρητικής έρευνας, να διατυπώνονται πράγματα που ενοχοποιούνται ως κινούμενα στην σφαίρα της φαντασίας.
Ο κινηματογράφος αποτελεί μια ποιο σίγουρη εκδοχή στην κατανόηση του ποιο πάνω ισχυρισμού.
Στις ταινίες μεγάλου μήκους, το σενάριο άλλοτε υποκρύπτει και άλλοτε το δηλώνει εκ των προτέρων, ότι το μέλλον διαδραματίζεται υπό την σκέπη μιας παγκόσμιας κυβέρνησης, και μάλιστα ιδιωτικής, όπου ο κόσμος αποτελεί ιδιοκτησία αλλά και εργαλείο που η ιδιοκτησία και η διαχείρισή του δημιουργεί απρόσιτες σκληρές φασιστικές εξουσίες που συσσωρεύονται σε ένα πρόσωπο. Ταυτόχρονα οι «παραβάτες» αποτελούν σύμφωνα με την φασιστική εξουσία του υποχθόνιου παγκόσμιου ηγέτη, ο κίνδυνος εναντίον της Γης και της ανθρωπότητας, εναντίον του περιβάλλοντος προστασίας και των ιδανικών μέσων ζωής, που ο ιδιώτης πλέον διαχειριστής του κοινού καλού, έχει εξασφαλίσει.
Σε άλλες περιπτώσεις, ο Παγκόσμιος ηγέτης-ιδιοκτήτης της Γης, παρουσιάζεται με ένα συμπαθητικό, αδέκαστο, καλοκάγαθο πρόσωπο και μάλιστα εκπρόσωπο περιθωριοποιημένων κοινωνιών που έχει τύχει της παγκόσμιας αποδοχής, συμπάθειας και «υποταγής» όλων των τοπικών Κυβερνήσεων, οι οποίες λειτουργούν ως άβουλα όργανα που δεν μπορούν να εκπροσωπήσουν ούτε τον εαυτό τους.
Παρατηρείται από παραγωγή σε παραγωγή ποιο είναι το απαύγασμα της Αμερικάνικης διανόησης και ο βαθμός ανατρεπτικότητας που έχει μπολιαστεί ο ανώτερος εγκέφαλος σκέψης του Αμερικάνικου πολιτισμού.
Τα βασικά του όμως στοιχεία παραμένουν προσκείμενα στην κρατούσα φιλοσοφία της Ανωτερότητας της αμερικάνικης «φυλής» και του Αμερικάνικου ονείρου, που εξακολουθεί να επικυριαρχεί της ανθρωπότητας, του πολιτισμού και της στρατιωτικής υπεροχής ή ασφάλειας.
Στον Ελληνικό κινηματογράφο, ο ανατρεπτικός ιδεαλισμός κυριαρχείται, και μάλιστα κατά την περίοδο της Χούντας, από την αντίθεση του πλουτισμού επί πτωμάτων και της φτώχειας, όπου τα μεσοστρώματα δεν εμφανίζονται να παίζουν κάποιον ιδιαίτερο ή σημαντικό ρόλο στην διαπαιδαγώγηση της κοινής γνώμης και κυρίως των οικοκυρών που αποτελούν και την υπόγεια εμβόλιση της μέσης σκέψης και συνείδησης, στα πλαίσια της οικογένειας.
Ενώ ταυτόχρονα με την εξωτερίκευση της αντίθεσης κεφαλαίου και εργασίας και του πλουτισμού που δεν σέβεται την ανθρώπινη ύπαρξη, η εξουσία εμφανίζεται όπως ισχύει στην πραγματικότητα, ώ υπηρέτης της καθεστηκυίας τάξης και το μόνο παράταιρο στοιχείο του σεναρίου είναι η αδέκαστη δικαιοσύνη που λειτουργεί έξω από το σύστημα εκφυλιστικών δομών της κοινωνίας.
Το Κράτος προστατεύεται όπως προστατεύονται και οι θεσμοί του και τα μόνα στοιχεία που ενοχοποιούνται είναι οι άνθρωποι του εργοδότη, η Αστυνομία και η μεσαία τάξη.
Σε κάθε Ελληνικό σενάριο, η αντίσταση δεν προσλαμβάνει συλλογικό χαρακτήρα αλλά εξατομικεύεται σε εξαιρέσεις όπως το «καθαρό κούτελο» του φτωχού μηχανικού , που στην παραγωγή έχει μια ιδιαίτερη θέση, εξέχουσα ανάμεσα στους εργάτες, αλλά με αυξημένη την πίστη στον Θεό, στην τιμή της οικογένειας, στην τιμή της κοινότητας και στην ηθική του σεβάσμιου χριστιανού.
Στην αντίθεση αυτή δεν παραλείπεται η εμφάνιση της αλλοτρίωσης του ήρωα από τις σειρήνες της άνετης ζωής των πλουσίων και της εξουσιαστικής τους επιφάνειας, όπου και το ίδιο το Κράτος υποτάσσεται σ'; αυτούς.
Τα φτωχά οικονομικά και άρα περιθωριοποιημένα κοινωνικά ( ταξικά) στρώματα έχουν μόνο μια τιμή. Την Τιμή τους, που είναι τα καθαρά χέρια, το καθαρό κούτελο και την πίστη στον Θεό.
Το σενάριο τους διδάσκει μαζί με όλα αυτά, πως πρέπει να έχουν πίστη στο Κράτος, ως Πατρίδα και στην Δικαιοσύνη ως τον υπερασπιστή του δικαίου που δεν υποκύπτει σε καμιά είδους εξουσία.
Παράλληλα το ηθικό δίδαγμα είναι ότι όποιος μπλέκετε με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες. Άρα η εναντίωση με το σύστημα δεν αποτελεί προσωπικό ή συλλογικό δικαίωμα που θα δημιουργήσει θετικό πλεόνασμα αλλά ή κάθε διεκδίκηση απονομής της δικαιοσύνης παρέχεται από το Κράτος και γι'; αυτό οι πολίτες πρέπει να είναι με το Κράτος.
Σε κάθε περίπτωση που η συλλογικότητα έρχεται να αναιρέσει την ατομική διεκδίκηση για το όλο, το οποίο άλλωστε ανταποκρίνεται και την κορπορατιστική αντίληψη του Κράτους, κατ'; αρχή ενοχοποιείται και στο τέλος αλλοτριώνεται από το εναγκαλισμό της πλουτοκρατικής εξουσίας στον αρχηγό της μάζας των εργατών μέσα από την κόρη του εργοδότη. Η συνένωση αυτή με το κεφάλαιο επιφέρει μια καλλίτερη ζωή στους εργαζόμενους, οι οποίοι εμφανίζονται δια της γυναικείας φύσης, με ψηλοτάκουνα και καθαρές ποδιές εργασίας.
Εδώ και πάλι κάνει την εμφάνισή του ο ρόλος των μεσαίων στρωμάτων και ειδικά του κομματιού εκείνου που έχει ανώτερη μόρφωση, μιας και οι εργάτες είναι ευάλωτοι στα τερτίπια της πλουτοκρατικής εξουσίας αλλά και φοβισμένοι στην κάθε απειλή της ζωής τους.
Τα σενάρια προτείνουν στην κάθε συλλογικότητα την ηγεσία της και στην εργαζόμενη κοινωνία του μεροκάματου την υποταγή της σε ηγέτες μιας ανώτερης από αυτούς μεσαίας τάξης.
Δεν αποτελεί καν παράδοξο που σήμερα ( εδώ και χρόνια) στην ΓΣΕΕ, η ηγεσία της αποτελείται από τα μεσοστρώματα των κοινωφελιτών, ενώ οι εργάτες δεν εκλέγονται ούτε καν μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου.
Η δικαιοσύνη επιβάλλεται ως χρηστός κανόνας που προστατεύει τα αδιασάλευτο της εγκαθιδρυμένης τάξης πραγμάτων από την μια και από την άλλη συμπεριφέρεται αδέκαστα και παιδευτικά είτε προς την μία πλευρά, του εφοπλιστή που βουλιάζει το καράβι του για να επωφεληθεί των αποζημιώσεων χωρίς να τον ενδιαφέρει η ανθρώπινη ζωή, αλλά και από την άλλη σε έναν φτωχό και άνεργο που κλέβει ένα κουλούρι για να φάει.
Η Κοινωνική συγκρότηση λειτουργεί όπως ο Θεός αποφάσισε αλλά και όπως η μοίρα, το κάρμα, έλαχε. Ο φτωχός γεννήθηκε για να εργάζεται και να υπηρετεί και ο πλούσιος για να κερδίζει και να εξουσιάζει. Κάθε τι που αποτελεί αντινομία και διδάσκει δράσεις εκτός των χρηστών ηθών της καθεστηκυίας τάξης πρέπει να τιμωρείται και να ενοχοποιείται ως ανατρεπτικός κίνδυνος για την συνοχή και το μέλλον του Κράτους.
Στο ίδιο πλαίσιο προβληματισμού για ένα νέο συνδικαλιστικό κίνημα, πρέπει να επεξηγηθούν όροι, όπως κίνημα, συνδικαλισμός, κορπορατισμός.
Είναι αναγκαίο, να γίνει ένα ξεκαθάρισμα δηλαδή μια απογύμνωση των όρων από περικοκλάδες που δεν αφήνουν να προβληθεί η γύμνια εκείνου που σήμερα αποκαλείται "Συνδικαλιστικό εργατικό κίνημα".
θα ξεκινήσω μια σειρά επεξηγητικών άρθρων για να γίνει ποιο κατανοητή η πρόταση της σύστασης ενός άλλου οργανωτικού σχήματος που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνίας, όπως οι Κοινωνικές Συνδικαλιστικές Οργανώσεις.
Τι σημαίνει λοιπόν Κορπορατισμός;
Κατ' αρχή γνωρίζουμε ότι ο Κορπορατισμός είναι μια συνιστώσα της Φασιστικής Φιλοσοφίας. Αν και ο Φασισμός ηττήθηκε με το τέλος του Παγκοσμίου πολέμου, ως ιδεολογία αλλά και μορφή οργάνωσης του σύγχρονου Κράτος εμπνέει καινούριες μορφές οργάνωσης, πολιτικής συγκρότησης, ρητορικής και πολιτικού λόγου, διαχείρισης εξουσιών και υποταγής των κοινωνιών.
Ο Κοινοβουλευτισμός δεν αποτελεί το αντίδοτο του Φασισμού, αφού ο Κορπορατισμός εγγυάται την καθημερινότητα αλλά και την υπεροχή του ισχυρού ή της "πλειοψηφία".
Γνωρίζουμε την ιστορική εμφάνιση του ανθρώπου καθώς και την ιστορική του συνέχεια. Δεν είναι σκόπιμο να επαναλάβουμε επαρκώς διατυπωμένες πληροφορίες για την συνέχεια και την εξέλιξη του ανθρώπου.
Εκείνο όμως στο οποίο θα δώσουμε σημασία και ιδιαίτερη προσοχή είναι η ανάγκη του ανθρώπου να κοινωνικοποιεί κάθε λειτουργία του και να μοιράζεται την παρουσία του μαζί με άλλους. Συμβαίνει αυτό είτε από λόγους ασφάλειας είτε από λόγους επιβεβαίωσης είτε από λόγους αλληλοβοήθειας είτε επειδή δεν μπορεί να ζήσει διαφορετικά. Ακόμα και ο μοναχός -; ασκητής στο Άγιο Όρος, που νομίζουμε όλοι ότι ζει μόνος και έξω από το σύνολο της κοινότητάς του, εκείνος γνωρίζει ότι δεν ζει μόνος, δεν ζει εκτός κοινότητας.
Επίσης θα πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα, ότι ανάλογα του οικονομικού συστήματος σε μια μικρή ή μεγαλύτερη κοινωνία είναι δυνατό, και συνήθως συμβαίνει αυτό, ο τύπος δουλείας, τα μέσα και το επίπεδο διαβίωσης να αποτελούν συνεκτικά στοιχεία δημιουργίας επιμέρους κοινωνιών. Δηλαδή επιμέρους κοινωνίες που έχουν κοινά στοιχεία αναγνώρισης από μια άλλη επιμέρους κοινωνία.
Όμως παρατηρείται το γεγονός ότι ανάμεσα στην μια επιμέρους κοινωνία και στην άλλη δημιουργείται εκ των πραγμάτων μια διαφορά δυναμικού που στοχεύει σε μια κίνηση επιβολής των συμφερόντων της μίας πάνω στην άλλη.
Παράλληλα ανάμεσα στις δύο κοινωνίες παρουσιάζεται ένα κενό γεφύρωσης των αντιθέσεων το οποίο υπερκαλύπτεται από μια άλλη ομάδα που έχει συμφέρον να συνταιριάξει τις δύο διαφορετικές κοινωνικές ομάδες, ασκώντας μια συγκεκριμένου τύπου εξουσία και επιβολής όρων συνύπαρξης και αλληλοτροφοδότησης.
Το ρόλο αυτό τον παίζουν οι Κυβερνήσεις και μέσα από αυτόν τον ρόλο αντλούν εξουσίες διευθέτησης και επιβολής όρων και νόμων υποταγής στις επιμέρους κοινωνικές ομάδες, εις τρόπον ώστε να επιτυγχάνεται μια αρμονική συνύπαρξη που οδηγεί σε μια «αρμονική» λειτουργία του Κράτους.
Είναι έτσι λοιπόν τα πράγματα ή αυτό που θα ισχυριζόταν κάποιος θα ήταν, ναι μεν περίπου έτσι είναι αλλά υπάρχουν και συγκρούσεις και αντιτιθέμενα συμφέροντα και το κράτος δεν αποτελεί και τον ποιο δίκαιο κριτή αυτών των αντιθέσεων και αυτών των συγκρούσεων.
Να λοιπόν ένα καινούργιο στοιχείο
Το οικονομικό σύστημα που έχει γίνει κοινά αποδεκτό ( στην ιδανική -; θεωρητική όμως -; περίπτωση), έχει δημιουργήσει επιπλέον αξίες η οποίες από μόνες τους δεν παράγουν τίποτα υπαρκτό.
Η μεταλλαγή αυτών των αξιών και η αναγέννησή τους αποκτά μια δυναμική εξουσίας όταν ανάμεσα στις διαφορετικές κοινωνίες δημιουργείται ένα περιβάλλον ιδιοκτησίας αυτών των αξιών.
Στο νέο περιβάλλον παρατηρείται μια έντονη κινητικότητα σε μια διαδικασία απόκτησης μεγαλύτερου όγκου αξιών, όπως τα μέσα που χρειάζονται στην παραγωγή προϊόντων, δηλαδή τα εργαλεία.
Η κατοχή αυτών των εργαλείων δημιουργεί ταυτόχρονα ένα καινούργιο εργαλείο, που είναι η διεύθυνση της οικονομίας και η οριοθέτηση των όρων ανταλλαγής και συναλλαγής ανάμεσα στις κοινωνίες.
Όμως το καινούργιο εργαλείο πλέον υποδουλώνει όχι μόνο την άλλη κοινωνία στην πρώτη αλλά και κάθε άτομο ακόμα και της πρώτης. Είναι λοιπόν εν δυνάμει υποτακτικός, το άτομο, σε όσους κατέχουν πλέον το νέο εργαλείο.
Μπορούμε όμως να κατηγορήσουμε τους ιδιοκτήτες των εργαλείων παραγωγής, επειδή εμείς αφήσαμε στο έλεος τους εγκαταλελειμμένα εδάφη; Δηλαδή δυνάμεις που φοβηθήκαμε να τις δαμάσουμε και να τις υποχρεώσουμε να υπηρετήσουν το κοινό καλό;
Θα χρησιμοποιήσω και πάλι το ίδιο παράδειγμα με τις αντικειμενικές αξίες γης και ακινήτων και πως επιτρέψαμε ως κοινωνία παραγωγών ( οι εργαζόμενοι είναι οι παραγωγοί) στις Κυβερνήσεις που αποτελούν την προέκταση των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων , να διαφεντεύουν και να μεγαλώνουν ή να μικραίνουν την άξια γης ή ακινήτων σύμφωνα με τις κατά καιρό επιθυμίες των οργανωμένων συμφερόντων.
Τι επιτρέψαμε στο Κράτος; Να καταπατήσει εδάφη που εμείς κιοτεύσαμε, που κάναμε πίσω γιατί φοβηθήκαμε να διαχειριστούμε ή γιατί υποεκτιμήσαμε τις δυνάμεις μας.
Όταν λοιπόν ως άτομα αποδυναμώνουμε την κοινωνία μας πως μπορεί η κοινωνία να μας προστατέψει; Πως μπορεί να δημιουργήσει μια αυθεντική Κυβέρνηση και μια αυθεντική Δημοκρατία;
Σήμερα μιλάμε εναντίον του δικομματισμού και είμαστε πρόθυμοι αντί να αναλάβουμε την πρωτοβουλία της αυτοπροστασίας μας να επιδιώκουμε την συμμόρφωση μας σε όσα επιβάλουν τα οργανωμένα συμφέροντα.
Για να ανατρέψουμε τον δικομματισμό ως σύστημα εξουσίας, μπαίνουμε στον πειρασμό να υποταχθούμε σε άλλα σχήματα πολιτικά που όμως αποτελούν άλλες κορπορατιστικές πολιτικές και οικονομικές εξουσίες και που προαπαιτούν την υποταγή μας ως συστράτευση ή ως ένταξη, στην δική τους φιλοσοφία χωρίς να κάνουν τον κόπο να ρωτήσουν ποια είναι η φιλοσοφία του ατόμου και της κοινωνίας που είναι μέλος της.
Αδιαφορούν και ενοχοποιούν κάθε τι που δεν συμμορφώνεται προς τα δικά τους στάνταρς, προς τις δικές του ιδεολογίες.
Δέστε τον λόγο του ΚΚΕ και την συμπεριφορά του σε όσους εργαζόμενους δεν διεκδικούν τα αιτήματά τους μέσα από το ΠΑΜΕ
Δέστε τον ΣΥΡΙΖΑ με πόσους υπαινιγμούς περιποιεί τους οπαδούς ή τα μέλη του ΠΑΣΟΚ και την πιθανότητα να υποταγεί στην θέληση των σφυγμομετρήσεων που θέλουν οπωσδήποτε κυβερνητική συνεργασία του ΣΥΝ με το ΠΑΣΟΚ.
Ιδού λοιπόν η φιλοσοφία των ατόμων, ως ενεργοί πολίτες και των κοινωνιών τους.
Ποιος ΣΥΡΙΖΑ, ποιος Αλαβάνος, ποιος Τσίπρας σέβεται την διάθεση και τα θέλω των ενεργών πολιτών;
Τι λέει λοιπόν ο Αλαβάνος; Εμείς έχουμε την θέση μας ...; ...;και ας το πληρώσουμε στο τέλος ...;»
Δέστε το ΠΑΣΟΚ πως αντιλαμβάνεται τον κάθε πολίτη και τι σημαίνει γι'; αυτό ο ενεργός πολίτης.
Το τι σημαίνει ενεργός πολίτης, το διαπιστώνουμε από την αντίληψη που έχουν τα κόμματα εξουσίας, άρα και το ΠΑΣΟΚ, για τα δημοψηφίσματα και την γνώμη του λαού σε θέματα στρατηγικής και οικονομικού σχεδιασμού.
Το τι σημαίνει ενεργός πολίτης φαίνεται πως αντιμετωπίζει η Εκκλησιαστική, Κυβερνητική ή Κομματική εξουσία, τις κινητοποιήσεις του Λαού σε διάφορα σημαντικά ζητήματα.
Θα το δούμε από την στιγμή που δεν αναγνωρίζεται ωριμότητα στον Λαό να αποφασίσει για το «ευρωσύνταγμα» αλλά είναι ώριμος να εκλέγει τους αφεντάδες του, τους τριακοσίους της βουλής.
Δέστε το εκλογικό σύστημα και τον βερμπαλισμό του Καραμανλή ! Ως μειοψηφία του εκλογικού σώματος και παρά τις αντιδράσεις της συντριπτική πλειοψηφίας των κοινωνιών εναντίον της δήθεν ασφαλιστικής μεταρρύθμισης, εκείνος αδιαφορεί επειδή είναι Κυβέρνηση. Είναι πρόθυμος να αναλάβει το πολιτικό κόστος, δηλαδή να οδηγηθεί σε εκλογές και να τις χάσει, αλλά επειδή πιστεύει ότι ο Λαός του ( οι ψηφοφόροι του) εκτός από το να λεονταρίζουν θα τον ξαναψηφίσουν, δεν τον ενδιαφέρει τι θέλει το 80% του Λαού .
Ο Καραμανλής εκπροσωπεί συγκεκριμένα οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα και οι δήθεν μεταρρυθμίσεις του εντάσσονται στην εξυπηρέτηση των στόχων των συμφερόντων που υπηρετεί και που έχει υπογράψει εργολαβικά συμβόλαια, για να τον διατηρήσουν στην θέση που βρίσκεται.
Το εκλογικό σύστημα δίνει την δυνατότητα στην μειοψηφία να συμπεριφέρεται ως πλειοψηφία και να κυβερνά με το έτσι θέλω. Το εκλογικό σύστημα ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές της Ολιγαρχίας και ο πολιτικός λόγος στις προδιαγραφές του Φασισμού.
Όμως το πολίτευμα θεωρείται Δημοκρατικό. Είναι;
Γνωρίζουμε πως, τόσο ο Ιμπεριαλισμός όσο και η ανάπτυξη ενοχοποιούνται για την αλλοτρίωση των συνειδήσεων και την δημιουργία της φτώχειας, της ανεργίας, της περιθωριοποίησης, της φοβικής αντίληψης για την συμμετοχή στο Δημόσιο γίγνεσθαι και την συντηρητικοποίηση των κοινωνιών.
Σε κάθε φάση αλλοτρίωσης, ο άνθρωπος από την φύση του παράγει μορφές αντίστασης και αντίδρασης.
Μια δυνατότητα συλλογικής αντίστασης στις διάφορες μορφές αλλοτρίωσης, είναι η συγκρότηση ενός κινήματος συλλογικότητας και ριζοσπαστισμού, όπως σήμερα έχει δημιουργηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ
Το ζήτημα λοιπόν για τον ΣΥΡΙΖΑ ή για οποιοδήποτε κόμμα της Αριστεράς που θα 'θελε να διεκδικήσει την κυβερνητική εξουσία, είναι να περιγράψει τα οικονομικό μοντέλο ανάπτυξης και της αντίστοιχης κοινωνικό-οικονομικής διάρθρωσης της Εθνικής Κοινωνίας σε αντιστοίχηση με το Κράτος .
Θα πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ αντί να μιλά για σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, κάτι που έκανε και το ΠΑΣΟΚ, να μιλήσει για την αντικατάσταση των καπιταλιστικών δομών ανάπτυξης, με αντίστοιχες Σοσιαλιστικής Στρατηγικής και να επενδύσει το οικονομικό του μοντέλο με την ανάλογη θεωρητική βάση.
Επομένως χρειάζεται πολύ δουλειά άλλα σε καμιά περίπτωση δουλειά που να αντιστοιχίζεται με το τι λένε ή όπως το λένε ή όπως το επιθυμούν τα διάφορα κέντρα προπαγάνδας που επιθυμούν την διατήρηση των σημερινών μοντέλων ανάπτυξής της εξαθλίωσης των μαζών.
Χρειαζόμαστε όμως και ένα Κοινωνικό Εργατικό Κίνημα και ένα αντίστοιχο Αγροτικό, που θα πρέπει να διεκδικεί μερίδιο εξουσιών και όχι την διατήρησή τους ως μια υποστηρικτική μηχανή των κυβερνητικών επιλογών, στον δρόμο υλοποίησης μιας τέτοιας Στρατηγικής. Η σημερινή κατάντια του Συνδικαλιστικού Κινήματος είναι προϊόν της δυναμικής των κομμάτων και της προσπάθειας τους για την συνεχή επιτήρησή και υποταγή των εργαζομένων, στα δικά τους συμφέροντα εξουσίας.
Οι ρίξεις δεν δημιουργούνται από τα κόμματα αλλά από την συνειδητοποίηση της θέσης και του ρόλου των κοινωνιών στα πλαίσια λειτουργίας τόσο της Εθνικής κοινωνίας όσο και στα πλαίσια των Διεθνιστικών Οικονομικών Οργανισμών.
Πρέπει να επανεξετάσουμε την φυσιογνωμία και την προσωπικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και την ανάγκη υποταγής μας στις αποφάσεις και στις πολιτικές της ως Χώρα, από την σκοπιά όμως των κοινωνιών της εργασίας και όχι του Πολίτη ή του Κράτους.
Ως Ανένταχτοι Αριστεροί ( όσοι θεωρούμε τον εαυτόν μας έτσι) οφείλουμε να δράσουμε ελεύθερα και κριτικά προς μια κατεύθυνση, που θα εμβαθύνει σε ζητήματα πολιτικής και οικονομίας, υποστηρικτικά προς τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και σε κάθε άλλο κόμμα της Αριστεράς, χωρίς όμως αποκλεισμούς, του τύπου «είναι φανερό ότι δεν είναι δυνατόν να συμμαχήσουμε με δυνάμεις που έχουν υιοθετήσει αυτές τις πολιτικές».
Το χρέος κάθε ανένταχτου Αριστερού είναι να επιμένει στην δημιουργία διεύρυνσης του φάσματος της Αριστεράς και της απελευθέρωσης των δυνάμεων της από αγκυλώσεις και «μαντριά».
Το να δημιουργούμε τείχους για να περιχαρακώσουμε τις δυνάμεις μας ώστε να μην «μολυνθούν» από τις δυνάμεις της Κέντρο-Αριστεράς ας πούμε, μας καθιστά αδύναμους και περιορίζει σημαντικά τις δυνατότητες παρέμβασης και διαμόρφωσης συνθηκών ανάπτυξης και ισχυροποίησης της Αριστερά ως υπαρκτή εναλλακτική και εφικτή πρόταση κυβερνητικής εξουσίας.
Ήδη έχει γίνει το πρώτο λάθος βήμα. Σε μια άκρως συντηρητική κοινωνία και με μια δημοσιογραφική οικογένεια σε εντεταλμένη υπηρεσία και μπρος του φάσματος στις επόμενες - και μάλλον σύντομα - εκλογές, όπου κανένα κόμμα δεν θα μπορέσει να σχηματίσει Κυβέρνηση, η άρνηση να επιδιωχθεί μια πρόταση συνεργασιών ή σύγκλισης που θα δημιουργούσε βάσιμες "υποψίες" στον Λαό για την δυνατότητα, το μέλλον των Κυβερνητικών συνεργασιών να έχει ευεργετικά αποτελέσματα και να αποτελεί την ποιο ασφαλή διέξοδο από τις κρίσεις και τα προβλήματα του, ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί μια πολιτική σπρωξίματος των ψηφοφόρων αναγκαστικά είτε στην Ν.Δ. είτε στο ΠΑΣΟΚ.
Που βασίσθηκε το ΠΑΣΟΚ ώστε να αναιρέσει και την Στρατηγική του και την προοπτική του Σοσιαλιστικού μετασχηματισμού;
Στην υποταγή των κοινωνικών κινημάτων στο κομματικό -; κυβερνητικό πρόγραμμα για κάποιον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό που στον κορμό του δεν είχε την ανατροπή του οικονομικού μοντέλου ή τις δομές που το αναπαρήγαγε ούτε την ανατροπή των κοινωνικοοικονομικών σχέσεων που ευθύνονται για την υποταγή των κοινωνιών στο Κράτος.
«Είναι σαφές ότι για να συγκρουστούμε νικηφόρα μαζί τους χρειαζόμαστε ένα δυναμικό, μαζικό και δημοκρατικό συνδικαλιστικό κίνημα που θα στηρίξει την κυβέρνηση όταν αυτή θα συγκρούεται με τις δυνάμεις που ελέγχουν τα κέντρα λήψης των αποφάσεων διεθνώς και στη χώρα μας.»
Αυτό ακριβώς έκανε και ο Α. Παπανδρέου και δες που κατάντησε το Συνδικαλιστικό κίνημα και που το ΠΑΣΟΚ.
Όταν το λιοντάρι ξεψυχά τότε γίνεται πιο επικίνδυνο.
Αυτό συμβαίνει και με το Φασιστικό κόμμα της Ν.Δ.
Ο Καραμανλής βιάζεται να τελειώσει με τα εκκρεμή ζητήματα και με τα δωράκια στους προσωπικούς και κομματικούς του πελάτες, καθιστώντας τους μετόχους της Κρατικής ιδιοκτησίας.
Επειδή βεβαίως το Κράτος δεν αποτελεί κοινωνική ιδιοκτησία, αλλά ιδιοκτήτης της κοινωνίας και βέβαια ιδιοκτησία της κυρίαρχης τάξης, ο Καραμανλής και το κόμμα του, που αποτελούν τον φυσικό πολιτικό χώρο της Κυρίαρχης τάξης, θεωρεί απόλυτα φυσικό να διαχειρίζεται την ιδιοκτησία της όπως εκείνη επιθυμεί.
Όμως το Κράτος παρ' ότι ιδιοκτησία της άρχουσας τάξης, ως επικυρίαρχο των κοινωνιών, επιβάλει δικαιώματα στους υποταγμένους. Δηλαδή στον Λαό.
Είναι οι γνωστοί σε όλους μας Φόροι.
Από την φορολόγηση αυτή και την επιπλέον μέσω διοδίων φοροείσπραξη, το Κράτος έχει την υποχρέωση να διατηρεί με ασφάλεια την καταλληλότητα των Εθνικών δρόμων.
Με χρήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που τα πλήρωσε ο Λαός μέσα από το ΦΠΑ, το Κράτος ωφελήθηκε διπλά.
Σήμερα η Φασιστική Κυβέρνηση Καραμανλή προσωποποιεί τα Οφέλη του κράτους και τα παραχωρεί σε κομματικούς φίλους δημιουργώντας υποστηρικτικό οικονομικό υπόβαθρο της πολιτικής της και της ενδεχόμενης κυβερνητικής της θητείας.
Εάν δεν αντιδράσουμε και εναντίον των κοινοβουλευτικών αποφάσεων, που ξεπουλούν την Κρατική ή Δημόσια περιουσία, τότε ο ραγιαδισμός καλά κρατεί και ας μην έχουμε απορίες για το πως μας αντιμετωπίζουν οι ξένες Κυβερνήσεις και οι άλλοι Λαοί.
Η Κυβέρνηση της Ν.Δ. πρέπει να καταδικαστεί στην συνείδηση κάθε Έλληνα Πατριώτη, που αισθάνεται τον πατριωτισμό όχι με τις Εθνικιστικές του διαστάσεις, ώς Κυβέρνηση προδοτών και φερέφωνων των ντόπιων και ξένων οικονομικών συμφερόντων.
Κάθε ψήφο εμπιστοσύνης στην Ν.Δ. είναι δήλωση εθνικής μειοδοσίας.
Μέχρι τις 2 Απρίλη η ΓΣΕΕ παρατείνει την συλλογή υπογραφών για το δημοψήφισμα.
Το Ασφαλιστικό αποτελεί προτεραιότητα που δεν περιμένει για ....αύριο.
Γιατί απλά δεν θα υπάρχει Αύριο!!!
Ανεξάρτητα αν είστε μέλη συνδικαλιστικών οργανώσεων ή όχι, έχετε υποχρέωση και δικαίωμα στο μέλλον.
vangelis konstantinou
Το προφίλ μου
| Μάιος 2012 | ||||||
| Κ | Δ | Τ | Τ | Π | Π | Σ |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | ||
RSS: